De ontvangst ter plaatse was prettig want Marit kwam mij al tegemoet op het moment dat ik de auto parkeerde.
Natuurlijk nam ik mijn dwerg-teckel (naam is Moriaan) op de arm want ja je weet natuurlijk niet welke vechtjassen op je af kunnen komen stormen. Na mij voorgesteld te hebben vertelde Marit dat het beter was Moriaan op de grond kennis te laten maken met de andere honden. Tot mijn verbazing ging het voortreffelijk want de andere honden kwamen rustig aanlopen en er was geen blafconcert van mijn teckel hetgeen normaal is bij andere honden die bij ons thuis langs het hek lopen. Oké hij liep wel op mijn hielen maar later was hij toch wat op zijn gemak en liep wat vrijer rond. Hierna via een oud stenen bruggetje naar het grasveld en daar werden wij voorzien van eten en drinken. De andere vakantiegangers zaten reeds aan lange tafels en er werd reeds driftig met elkaar gesproken over de reiservaringen die eenieder had. De stemming zat er eigenlijk al meteen in en ik dacht aan een rustige avond om met elkaar de ervaringen met honden uit te wisselen.
 

Echter ik had buiten de waard (Marit) gerekend want er werd meteen gestart met een wandeling in de omgeving. De honden konden dan meteen beter kennis met elkaar maken en de mensen kunnen toch wel tijdens de wandeling met elkaar praten. Na een kleine wandeling kwamen we terug bij de molen en daar werden we weer voorzien van eten en drinken.

Over eten en drinken kunnen we kort zijn: goed en genoeg en heel lekker en de bediening was optimaal. Je verwacht toch een beetje improvisatie en dan zie een professionele opstelling van de crew. De verzorging was geweldig en elke dag kregen we een ander gerecht als specialiteit op ons bord.

De kamers zijn goed en de bedden kunnen volgens Nederlandse regels opgemaakt worden (dus geen rolkussen).
Dus snel naar bed om de volgende dag uitgerust aan de tocht te kunnen beginnen.
Het ontbijt weer voldoende en gezellig en dat waren zij eigenlijk gedurende de hele week.
De wandeling was de eerste volle dag duidelijk om de omgeving goed te leren kennen en onderweg waren er genoeg rustpunten waar we konden “bijkomen” en waar we voorzien werden van koffie en koek. De honden werden natuurlijk niet vergeten. Het is een rustgevend gevoel dat de landrover altijd achter de hand staat om je in geval van nood op te halen. De communicatie onderling en met de thuisbasis was goed en met een GPS systeem waren we bijna overal te traceren.

Hoe we gelopen hebben en wat de stemming was hoef ik eigenlijk hier niet te vertellen, dat kunnen jullie wel zien aan de foto’s die rijkelijk gemaakt werden en op de website staan.

Dinsdag was een lange tocht uitgezocht met veel mooie vergezichten en ook toen konden we terugzien op een prachtige wandeling in de natuur.
Maar ja, toen kwamen voor mij de problemen na de wandeling ging ik een klein beetje kijken wat er gebeurd was met mijn voeten en ik ontdekte dat er forse blaren waren ontstaan op mijn hielen.
Iedereen zegt natuurlijk, geen goede voorbereiding maar dat was niet het geval, mijn schoenen waren bergschoenen die ik een aantal keren aangetrokken had met het wandelen met de honden. Ik denk dat het verschil zat in onze vlakke wegen in Nederland en de heuvelachtige weggetjes in Frankrijk waar toch veel meer op de hakken en de voorvoet gelopen moet worden.
Maar het resultaat was grote blaren op de hakken en eigenlijk niet meer in een status om te wandelen.

De woensdag heb ik dan ook gebruikt om met voeten de broodnodige rust te geven en met de blaren pleisters die de catering voor mij gekocht had in een of andere plaats probeerde ik de dag door te komen in de molen.
Hetgeen zeer goed ging omdat Bas ook aanwezig was en de gezelligheid met de cateringmensen geen enkel moment opleverde waarbij je het gevoel had alleen te zijn.
De verhalen van de mensen, die deze dag wel met Marit meeliepen waren duidelijk: veel niet normale paden en veel klimmen en dalen dwars door de bossen.
Maar wel veel natuur gezien en veel plezier zowel onderweg als bij thuiskomst.
Donderdag toch nog even voorzichtig aangedaan en met de landrover naar het eerste koffiepauzepunt meegegaan.
Toen ook wat “souvenirs” voor thuis gekocht en meegeholpen met de catering. Niet dat het nodig was maar je wilt graag helpen gezien alle dingen die de catering sowieso voor je doet. Daarna gevraagd hoe het vervolg was en gezien het feit dat de wegen niet zo steil of slecht waren heb ik de wandeling verder op slippers gedaan hetgeen ging.
Aangezien ik vrijdag zeker mee wilde gaan heb ik een mijn blaren zeer goed verzorgd en kon vrijdag mee met de wandeling.
Het natuurverschijnsel (Site de la Tufiere) is heel mooi om te zien en geeft je toch weer een andere indruk van de omgeving.

Ik kan rustig zeggen dat de omgeving, de verzorging en communicatie optimaal was en mij het gevoel hebben gegeven van rust, gezelligheid en een zeer goede voorbereiding van de organisatoren om de mensen en honden het naar de zin te maken.
Zij zijn hierin dan ook volledig geslaagd en het is dan ook voor herhaling vatbaar.(Ik heb nu betere schoenen gekocht)
In het algemeen kan ik zeggen dat gezien de gemeenschappelijke belangstelling voor honden er een onderlinge band ontstaat die gedurende de week alleen maar beter wordt.

Lof voor de catering en de behulpzaamheid van de leiding kan men niet genoeg benadrukken. Het is een genot om zo’n week mee te maken.

Jan Buter en teckel Moriaan(ja, die van de teckelbox).