Sinds ruim een jaar heb ik een hond. Mijn
hele volwassen leven heb ik katten gehad. Ik ben eigenlijk een
beetje bang voor honden, mede omdat ik als kind door een herder
ben gebeten. Ik ben vijftig geworden en de behoefte aan lange
reizen naar verre oorden is wat verdwenen. Mijn vakanties worden
de laatste jaren steeds korter. Tien dagen fietsen in Italië vind
ik al een hele onderneming.
Ik ga op zoek naar een vriendelijk teefje om
lange wandelingen mee te maken. Weet ik veel! Bij de Stichting
S.O.S. voor Huisdieren zitten ze behoorlijk in hun maag met Joppe,
een kruising Friese Stabij van net negen jaar. Toch maar even
kennis maken. Ik ben verkocht. Na vele weken opgesloten te hebben
gezeten in een kennel sleept Joppe mij achter zich aan door de
berm, snuffelend en markerend. Ik glunder. Dit is hem! God mag
weten waarom.
Pas later blijkt, dat ik gekozen heb voor een
onzekere reu, die uitvalt naar nagenoeg alle viervoeters, die niet
alleen thuis kan zijn, panisch is bij onweer, zenuwachtig wordt
van grijpgrage peuters en hapt naar uitgestoken mensenhanden.
Voordat ik hem enkele dagen later ophaal,
koop ik nog gauw even een nuttig boekje en leer de regels van de
roedel uit mijn hoofd. Ik begrijp, dat een hond kan gaan denken,
dat hij de baas is. Dat je dan de poppen aan het dansen hebt. Ik
ga dus eerst eten en dan pas voor mijn huisdier zorgen. Ik loop
als eerste door een deur en dan de hond. Hij moet naar mij
toekomen. Ik loop nooit om hem heen, want hij hoort voor mij aan
de kant te gaan. Ik zorg er voor, dat ik me altijd hoger bevind
dan hij. Wat een gedoe. Oeke, de poes, ligt hoog op de leuning van
de bank te spinnen, buikje vol en vraagt om aandacht. Dat krijgt
ze op hŕŕr commando. “Een hond heeft een baas en een kat heeft
personeel.” Jarenlang ben ik personeel geweest.
Wij zijn ruim een jaar verder. Joppe heeft
zich van de bijkeuken opgewerkt naar mijn slaapkamer. Ik kalmeer
hem regelmatig met Bach Rescue of D.A.P. Wij zijn samen bij de
hondengedragstherapeut van Tinley geweest. Ik heb meer
hondenboeken gelezen dan menig baas in twintig jaren. Ik heb
gefluisterd bij de hondenfluisteraar op Ameland. Wij hebben nu ‘StapContact’.
Ik heb kennis gemaakt met de cursus ‘Uw hondje gehoorzaam in tien
prettige lessen’. Ik weet wat een Kong is, een activity ball, een
Springer en een bench. Joppe heeft een hondenluik, een buitenhok
en een fietskar. Ik ben vaardig geworden in het gebruik van de
clicker, weet alles van klassieke- en operante conditionering en
de inprentingsfase. Hij heeft een tuigje, een flexlijn en een
poepschepje. Hij is op KD gezet. Ik heb een ‘zitfluit’ en een ‘komfluit’,
een heuptasje met beloningsbrokjes. Hij bezit een apporteerdummy
en tientallen tennisballen. Hij is gechipt čn heeft een
naamplaatje, hij is ingeënt en ik hanteer regelmatig de tekentang.
Ik heb een abonnement op “Onze Hond” en ben lid van de
Kynologenclub. Er is een wereld voor mij opengegaan. Ik heb leren
grommen. Ik ben namelijk roedelleider geworden.
Ik kan mij niet meer voorstellen hoe mijn
leven was zonder Joppe. Ik heb zeer veel opgegeven, en er
onnoemlijk veel voor teruggekregen. Niets is mij teveel en mijn
opoffering voelt niet als een gemis. Ik wil geen verre reizen meer
maken naar onherbergzame oorden. Ik huur een huisje in Ommen en
wandel met Joppe in het bos. Ik geniet als ik hem zie rennen en
snuffelend de wereld verkennen. Hij kan prachtig zwemmen en spelen
met zijn tennisbal. Mijn hart breekt als hij mankt. Hij heeft een
dubbele hernia, cervicaal en thoracaal met artrose. Ondanks zijn
tien jaren is hij echter superactief en hij gaat gemakkelijk over
zijn grenzen heen. Zijn nieren functioneren niet optimaal. Ik ben
veranderd in een overbezorgde moeder.
Op het Internet grasduin ik hongerig naar
informatie. En zo ontdek ik Dogtravel. Joppe krijgt een muilkorf
aangemeten en aan de andere gasten wordt gevraagd hem niet te
benaderen als hij aangelijnd is. Iedereen accepteert en
respecteert zijn onhebbelijkheden. Hij vecht met Bram en Vince en
wordt gecorrigeerd door Nina. Hij went geleidelijk aan de nabijheid van al die onbekende honden.
Hij snauwt nog wel zo nu en dan. Rent door de
bossen, zwemt en wentelt zich in de modder. Hij geniet!
Het gaat prima met Joppe. Deze bejaarde hond
heeft een harmonisch thuis gevonden in mijn bestaan. Ik heb mijn
werkzaam leven aan hem aangepast, neem hem mee op vakantie en de
dagelijkse dingen. Wij gaan regelmatig samen een weekend kamperen
en wandelen met Dogtravel. Zo blijft hij in contact komen met
andere honden en met mensen. Ik ben jaloers op de bazen, die een
probleemloze gezinshond meebrengen op deze weekenden maar ook
trots op mijn ‘Fransje derdehandsje’.
Met dank aan Marit en Bas, Vince, Nina, en
Bram, my fellow Dogtravellers en hun trouwe viervoeters.
Een poot van Joppe.
Leeuwarden, 1 december 2004
Margreet van der Molen
