Een onvergetelijk dogtravel weekend (afkomstig van de site grotemunsterlander.nl)

Wij, Cindy de Wolf en Martijn Rotteveel, zijn de baasjes van 3 honden, te weten Bibi 13 jaar jong kruising labrador/ herder, Terry 7.5 jaar jong kruising golden retriever en Bibi en onze jongste telg Jesse 15 maanden jong grote münsterlander. Jesse is een echte draak die heerlijk aan het puberen is en die alles doet wat niet mag. Terry daarentegen zal nooit wat fout doen die heeft echt een retriever karakter. Het nadeel van Terry is dat ze erge HD heeft en op een kunstheup loopt. Met Terry doe ik nog GG en recreatief Fly-ball en met Jesse doe ik apporteersport en fly-ball.

Al enige jaren wilde ik een echte hondenvakantie houden alleen dat kon eigenlijk alleen via hondenvakantie en dat is in Zwitserland. Dat vond ik te ver weg om iets uit te proberen. Enige weken geleden kwam ik op de website van dogtravel. Deze organisatie heeft zich gespecialiseerd in het organiseren van wandelweekenden met honden in Nederland. Hierbij lopen de honden ongeveer 80% van de tijd los. De hele site en de foto’s spraken mij zo aan dat ik gelijk maar besloot om te boeken voor het enige weekend dat nog vrij was. Dit was een weekend in Velp van 29 tot en met 31 augustus 2003 met 2 honden te weten Terry en Jesse. De organisatie van Dogtravel is in handen van Bas en Marit. Martijn ’s avonds ingelicht, hij schrok wel maar vond het ook een leuk idee.

Dus zo kwam het dat wij op 29 augustus met een volgepakte auto en 2 honden richting Velp trokken.

Daar aangekomen lag de hele club dubbel over hoe onze auto eruit zag, zo vol lag deze. Kortom de sfeer zat er gelijk goed in. Iedereen heeft zijn eigen slaapcabine voor 2 personen in een vrij grote tent waar 4 personen in kunnen, stretchers en campingstoelen staan ook voor je klaar.

Toen iedereen aangekomen was zijn we gelijk gaan lopen met de honden zodat ze een roedel konden gaan vormen. Alle honden mochten dan ook gelijk buiten het campingterrein los zodat er zo min mogelijk heibel aan de lijn ontstaat. Natuurlijk heb je dan even het geijkte geknauw en gesnauw maar er zijn absoluut geen knokpartijen geweest en het was toch een groep van zo een 14 volwassen honden die elkaar absoluut nog nooit gezien hadden. Dat is echt leuk om te zien. Wel was ik bang dat Jesse weg zou lopen tenslotte is het een jachthond in hart en nieren en op de Veluwe is natuurlijk meer wild dan hier in de randstad. Het is namelijk wel een vereiste dat je hond los kan en mag. Gelukkig luisterde Jesse bijzonder goed. Hebben de cursussen toch nog nut gehad.

De natuur is daar zo mooi dat valt met geen pen te beschrijven, de rust (alhoewel al die rennende honden!!), het alleen lopen echt fantastisch gewoon. Jesse had al snel een renmaatje (Rubi) gevonden en ze bleven maar rennen net zolang tot ze de hele groep achter zich aan hadden. Na zo’n 6 kilometer gelopen te hebben zijn we rustig teruggekeerd naar de camping, waar voor iedereen erwtensoep klaar stond. Daarna gezellig met zijn allen onder de partytent en dan komen de verhalen los. Het is zo gaaf om te zien dat als je elkaar niet kent maar je 1 grote passie, de hond, gemeen hebt, dat er geen grenzen zijn. Uiteindelijk zijn we rond 23.00 uur met hond richting tent gegaan. Ik kan je verzekeren als je nog nooit met je hond bent wezen kamperen geeft dit grote hilariteit.

 

Zaterdagochtend even de honden laten plassen en daarna heerlijk ontbeten met de hele groep, zelfs met gebakken eieren en spek en verder alles wat je maar kon wensen voor ontbijt stond op de tafel. Mijn complimenten hiervoor aan Bas en Marit. Zo rond 09.30 vertrokken we met de hele groep van de camping. Gelijk alles weer los, je weet niet wat je meemaakt als zo een groep los gaat, van boven naar beneden, van links naar rechts, beekje in beekje uit. Tussendoor nog even kijken of de baas er ook nog ergens is en hop daar gaan we weer. We hebben die dag voornamelijk in de bossen gelopen, met hele smalle paadjes, mooie beekjes, hele oude bomen, weides met koeien en de daarbij behorende vlaaien waar natuurlijk in gestaan werd en gerold moest worden. Hihi. (Niet door mijn honden natuurlijk, die zijn zo braaf….) Ook zijn we nog langs een kasteel gelopen. Om de 6 km hadden we een pauze en daar stond Bas dan met de LandRover te wachten met stoeltjes, vers water voor de honden en een versnapering. ’s Middags waren er zelfs tijdens de stop warme broodjes knakworst en andere lekkernijen, kortom voor ieder wat wils. We trokken over wildroosters heen en we zijn wilde paarden tegengekomen tot groot plezier van Jesse. Rond 16.00 strompelde we moe maar voldaan het campingterrein weer op. Eerst even heerlijk douchen en dan rond 18.30 aanschuiven voor het diner. Ook dit was weer op en top verzorgd. Wederom hebben we een gezellige avond met zijn allen gehad, met honden als middelpunt van de gesprekken. Terry was echter zo kapot van de eerste echte dag dat ik bang was dat ze de volgende dag niet of nauwelijks nog zou kunnen lopen vanwege haar gewrichten maar dat viel best mee.

 

Zo toch weer de volgende dag gestart rond 09.30, deze tocht liep langs de Posbank en voornamelijk over heide met hele mooie uitzichten, je waande je echt alleen op de wereld. Ook deze dag zijn we weer wilde paarden en nu ook wilde zwijnen tegengekomen. Echter in deze tocht zaten 2 hele hoge trappen met treden die zo’n 30 tot 40 cm uit elkaar lagen. Terry liep zich hierop stuk zodat wij genoodzaakt waren om tijdens de 2e stop (na 12 km) met Bas in de LandRover mee terug te gaan naar de camping. Dit tot groot verdriet van Jesse, want de groep ging verder in een paardentram en zij mocht niet meer mee. Die hond begon gewoon te huilen zo jammer vond ze het. Dit was voor mij absoluut een teken dat ze het helemaal goud vond en dat wij in ieder geval volgend jaar minimaal 2 keer inschrijven. Wij zijn op de camping gebleven en 2 uur later kwam de groep binnen. Daarna hebben we met z’n allen nog een heerlijke broodmaaltijd genoten en de nodige groepsfoto’s gemaakt. Na een laatste blik van weemoed op de tenten en de natuur en hele grote complimenten voor Bas en Marit, vertrokken wij weer met een afgeladen auto richting Den Haag. Het was een gouden weekend en als je die glans in die hondenoogjes zag dan weet je gewoon dat je het verplicht bent om volgend jaar weer in te schrijven. Kortom ik had geen spijt van mijn impulsieve beslissing.

Cindy en Martijn, Jesse en Terry